Επιτέλους έβρεξε!
Πολύ..
Κλείνω τα μάτια…
…εξατμίζεται η σκέψη …βρίσκει ταβάνι.
Ανοίγω τα μάτια…
…σκάω με τα μούτρα στα πλακάκια και διαμελίζομαι…
Πονάω τόσο, που αυτομάτως τα ξανακλείνω!
Λόουλαντς φλάιτ… (κλικ)
Απειροελάχιστα χιλιοστά αιωρούμενη πάνω απ’ το τίποτα.
Είμαστε όλοι σκατοανικανοποίητα, αχάριστα όντα…
Αυτό είμαστε.
Βουλιάζω στον καναπέ κι αρά…ζω.
Άρα…
αραΛΙκι
